Petra Poolen - schilderijen en beelden

Op alle op deze website vertoonde werken berust copyright

2 januari 2009
's-Hertogenbosch

Lieve Jiro,

In april 2007 zag ik je voor het eerst, in het atelier van Peter Schenk. Ik had je werk daar al vaak gezien en vond het prachtig. Daarom was ik blij dat ik je ontmoette. Ik werkte die dag aan een groot doek en je vertelde me dat ik een klein donkerblauw streepje in dat doek moest zetten. Dat ene streepje haalde het hele werk op. Ik was zo verbaasd dat je dat in een oogopslag gezien had. Die dag vroeg ik aan Peter of hij aan jou wilde vragen of je mij als leerling zou willen aannemen. Ik was bijna drie jaar leerling bij Peter geweest en het werd tijd voor een nieuwe weg. Een paar dagen later belde je me op. Je was in 's-Hertogenbosch en vroeg of we koffie konden drinken. Ik ben je gaan ophalen en we zijn naar mijn huis gegaan. Daar heb je me veel gevraagd, over mijn technieken, over mijn motivatie, over mijn dromen, over mijn kijk op dingen. We konden elkaar moeilijk verstaan dus we zijn samen gaan tekenen, dan begrepen we elkaar beter. Je vroeg wat ik van jou wilde leren en toen heb ik gezegd dat ik heel graag de Japanse techniek van papiermaken wilde leren en dat ik mijn composities rustiger wilde krijgen. Dat vond je goed en aan het eind van de middag zei je: 'So, now you are my student'.

En zo zijn we begonnen, in mei 2007, in je atelier in Beesd, later in Hilversum, iedere donderdag.
Die eerste les was ik alleen met je en ik begreep er helemaal niets van. Ik kon je moeilijk verstaan, de techniek was helemaal nieuw voor me, waardoor ik de bijbehorende termen niet begreep. Met een engelengeduld heb je me alles uitgelegd en me laten proberen en proberen. De pulp laten voelen, iedere keer weer net zolang tot ik voelde en begreep hoe de consistentie hoorde te zijn. in het atelier van Jiro in Beesd Je hebt me dus op een heel degelijke manier jouw techniek geleerd en omdat we het allebei zo serieus zijn aangegaan, had ik het heel snel in de vingers. Mijn andere vraag, mijn composities rustiger maken, heb je ook heel grondig beantwoord. Keer op keer liet je me schetsen maken, die ik dan moest uitwerken. Vervolgens moest ik weer opnieuw beginnen. 'Like this?', vroeg ik dan en dan zei je: 'I'm sorry, not good, try again. Not too much, that you do, you good work make. How to do Pieta? How to do? Sit down, meditate and try again'. Nog eens en nog eens en nog eens. Ik was doodmoe aan het einde van die donderdagen maar wat heb ik veel van je geleerd. En wat hebben we gelachen. Want behalve dat je mijn leermeester was, was je ook heel snel mijn vriend. Je bakte eitjes voor me, maakte een kopje soep, fruit, een salade, ontelbare koppen koffie. Je was een uitstekend gastheer. Je had een geweldig gevoel voor humor, we hebben vaak samen zo gelachen dat de tranen over onze wangen liepen. Ik heb zoveel anekdotes, moet er steeds met een glimlach aan terug denken.

Enfin, zo werkten we samen door, soms met zijn tweetjes, soms met anderen erbij. Na een jaar ging je een ontwerp voor een stempel maken voor me. Ook dit nam je zo ernstig, dit moest heel grondig gebeuren. de stempel Je hebt een aantal ontwerpen voor me gemaakt en ik mocht er een uitzoeken. De letters van mijn naam had je in een compositie gezet, die mijn karakter en mijn ziel moesten vertegenwoordigen. Een paar weken later kwam je op dit ontwerp terug, het klopte niet goed genoeg met mijn karakter en je had weer nieuwe ontwerpen gemaakt. Ook daarvan mocht ik er een uitkiezen en afgelopen najaar heb je in Japan deze stempel voor me laten snijden. Ik ben enorm trots op deze stempel.
Dit tekent je zo. Misschien is dit wel de belangrijkste les die je me geleerd hebt: nooit iets zomaar doen. Alles aandachtig doen, met je volle interesse. Je beperken. Maar datgene wat je doet, heel goed doen. En niets uit de weg gaan.

En toen kregen we afgelopen najaar het vreselijke bericht dat je ernstig ziek was. Dat je niet naar Nederland kwam voor weer een werkperiode maar dat je kwam om, ja, om wat. Om afscheid te nemen?
Met een grote groep van je vrienden zijn we bij elkaar gekomen, Sunny en ik hebben gekookt en we hebben een avond gedeeld van vreugde, verdriet en afscheid nemen. tijdens het afscheidsdiner tussen Jiro en Peter Schenk We hebben allemaal tegen je gezegd wat je voor ons betekend hebt. Ik ook, hoe moeilijk ik het ook vind om in het openbaar iets te zeggen. Wat ben ik blij dat ik dat toch durfde, want je wist precies wat ik bedoelde.

Tijdens het diner zat ik even tussen jou en Peter Schenk in en toen zei je: 'Now I teach you everything. You can do it.' Dat vond ik zo mooi. Je hebt voor ons gezongen, alleen en samen met je broer en dat was zo ontroerend, kwetsbaar en intiem.

Ik was twee maanden geleden begonnen met een schilderij waarin ik jouw vertrek verwerkte. Omdat ik er zo emotioneel van werd heb ik het even laten rusten. Afgelopen maandag, 30 december, moest dat opeens af. Ik heb het schilderij 'no goodbye' genoemd.

Die nacht ben je overleden, op oudejaarsdag om twee uur, 75 jaar oud.

Morgen, 3 januari, word je begraven in Japan. In Soesterberg komen dan al jouw Nederlandse vrienden bij elkaar om je te herdenken.

Lieve Jiro, je hebt zoveel voor me gedaan. Bedankt. Ik zal je nooit vergeten.

Petra Poolen

no goodbye
no goodbye
Petra Poolen