Petra Poolen - schilderijen en beelden

Op alle op deze website vertoonde werken berust copyright

Petra PoolenMet materie, papier en kleur schep ik ruimte op het doek met daarop een teken of uitgesproken beweging als neerslag van mijn zijn.

Dit zeg ik meestal als mij gevraagd wordt wat de betekenis van mijn schilderijen is, of wat mijn inspiratiebron is. Mijn schilderijen hebben geen betekenis, ze zijn wat ze zijn, namelijk een afspiegeling van mijn zijn. Maar ik realiseer me dat deze uitleg wat kort door de bocht is, dat er wel degelijk diepere lagen in mijn werk zitten. Ik zal in dit stukje proberen te benoemen wat dat dan voor lagen zijn en waardoor ik geïnspireerd word.

Het allerbelangrijkste in mijn leven en in mijn werk is puurheid. Deze puurheid vind ik terug in een aantal gebieden die een belangrijke inspiratiebron voor mij zijn, namelijk contact met anderen, muziek, literatuur, films en natuur.

Mijn allerbeste vrienden hebben een heel puur karakter, ze zijn echt, authentiek. Ik weet wat ik aan ze heb want ze hebben geen dubbele bodem. Mijn levenspartner en grote liefde Henry heeft het meest pure karakter dat er bestaat. Een eerlijker mens ken ik niet. Alleen al het feit dat ik omringd word door echte en authentieke mensen maakt dat mijn werk niet anders dan puur kan zijn. Daarom zoek ik altijd naar zielsverwanten van wie ik kan leren en met wie ik kan delen. Mijn belangrijkste leermeesters in de kunst, Peter Schenk en Jiro Inagaki (afscheidsbrief aan Jiro Inagaki), behoren tot deze zielsverwanten. Zij hebben me heel veel technieken en vaardigheden op het gebied van schilderen en papierscheppen geleerd. Maar minstens zo belangrijk is dat ze me ook hebben geleerd om mijn hart en ziel te vertalen naar mijn beeldend werk.
Naast de diepe contacten met mijn partner, mijn goede vrienden en andere zielsverwanten voed ik mijn ziel ook met de contacten met anderen. Ik ben een mens van uitersten, voor mij weinig grijs, het is bijna altijd zwart of wit. Als ik dat kan terugvinden in de ander, ben ik gelukkig. Ik heb regelmatig contact met een groep verstandelijk gehandicapten en van hen leer ik het meest over echtheid en contact maken. En als we in Italië mogen meekijken in de keuken en de kokkin met al haar passie probeert duidelijk te maken hoe je de perfecte authentieke pastasaus maakt, vind ik zo'n contact vele malen belangrijker dan de vluchtige en oppervlakkige contacten waarin we zo makkelijk verzanden.

Als ik aan het werk ga, luister ik eerst altijd naar rockmuziek. Het liefst de 'oude' nummers uit de jaren zeventig en tachtig. Dat brengt mij in een bepaalde flow, een ritme, een emotie waarin ik me thuis voel. Denk aan mooie, melodieuze nummers die opeens verstoord worden door een tegenritme, vaak geuit in een prachtige schreeuw, een rauwe emotie. Kurt Cobain van Nirvana was hier een meester in, evenals Bono van U2 dat is. Je hoort het in de oude nummers van Black Sabbath, AC/DC, Deep Purple, noem maar op.
De flow die deze muziek bij mij teweeg brengt, helpt mij de diepere lagen van mijn ziel aan te boren en alle gebeurtenissen en ervaringen die daar opgeslagen zijn, uit te beelden en te verwerken op het doek.
Als het werk gedaan is, zet ik graag een opera op; bij een aria van Maria Callas kan ik heerlijk wegdromen.

In literatuur en films vind ik inspiratie, omdat ze met woorden of filmbeelden mensenlevens verwoorden. Schilderen is weliswaar een andere taal, maar in deze taal verwoord ik mijn leven. Ik denk dat het daardoor komt dat ik zo geïnteresseerd ben in de levensverhalen van anderen. Ook hierin zoek ik naar puurheid en authenticiteit. Als een verhaal mooi geschreven of verfilmd is met oog voor detail, gevoel voor licht en donker, beheersing van het ambacht en respect voor het verhaal en de bijbehorende emoties, kan mij dat tot tranen roeren.

De inspiratie voor de opbouw van mijn composities vind ik vaak in de natuur. De Nederlandse luchten zijn de mooiste die er zijn. De zee is het meest indrukwekkend als het stormt. De compositie van een hoogvlakte in mijn geliefde Italië is prachtig. Het spreekt mij het meest aan als er iets niet klopt: een dode olijfboom, een ruïne midden in een landschap, een karrenspoor in een wei. Met andere woorden het verstoorde ritme zoals ik dat ook in de muziek zo mooi vind. Daar houd ik van, ik heb altijd een boekje bij de hand om dit te schetsen. Voor mij geen kabbelende landschapjes, nee hoor, bergen met onweer erboven, dat vind ik prachtig. En dat probeer ik tot uiting te brengen in mijn werk.

Al mijn belevenissen en ervaringen geven gelaagdheid aan mijn werk. Laag na laag bouw ik het doek op, met verf, zelfgeschept papier, met andere materie, net zo lang tot het voor mij puur is, tot het mij vertegenwoordigt, tot het me raakt.

Petra Poolen
(geboren op 29 juli 1966 te Heerlen)
Petra Poolen